Edwin de Wolf krijgt een duwtje van Prins Harry, de grondlegger van de Invictus Games. ,,Hij is altijd benaderbaar en wars van pretenties." (eigen foto)
Edwin de Wolf krijgt een duwtje van Prins Harry, de grondlegger van de Invictus Games. ,,Hij is altijd benaderbaar en wars van pretenties." (eigen foto) (Foto: )

Laatste games voor Edwin de Wolf: inspireren belangrijker dan medailles

  Sport

Apeldoorn - Tijdens een vredesmissie in Bosnië verloor Edwin de Wolf (48) uit Apeldoorn op 18 augustus 1994 zijn linkerbeen. Zijn leven hing aan een zijden draadje, maar een gewonde militair is nog geen verslagen militair. Hij revalideerde snel en stortte zich vol wilskracht op het wielrennen met één been. Met succes, want tijdens de Invictus Games haalde hij zowel in 2016 als 2017 een brozen medaille. Deze maand doet hij in Sydney voor de laatste keer mee aan het sportevenement voor gewonde (oud-) militairen. "Dat wordt bijzonder, want mijn moeder gaat mee."

Door Bert Nijenhuis

Edwin was 24 toen een landmijn zijn bestaan van het ene op het andere moment compleet overhoop haalde. Inmiddels is hij 24 jaar ouder. "Er is zeker sprake een leven voor en een leven na het ongeluk. Hoe verschrikkelijk ook, het heeft me enorm veel mooie dingen gebracht."

Een absoluut hoogtepunt noemt Edwin de Invictus Games van vorig jaar in Toronto. En dan niet eens zozeer vanwege de medaille. "Toen ik in 1994 ernstig gewond raakte en na drie uur terug kwam op de basis, was mijn kapitein de eerste die ik zag. 'Sorry kapitein', zei ik tegen hem. Na die bronzen rit in Toronto was ik kapot. Mijn longen klapten bijna uit elkaar en ik lag kermend van de pijn op de grond. En wie zag ik toen ik mijn ogen weer open deed? Mijn kapitein van toen. Dat was natuurlijk een ontzettend emotioneel moment."

De komende Invictus Games zullen van 20 tot 27 oktober wederom een emotionele rollercoaster worden, zo voorspelt Edwin. "Dat ik op sterven na dood was, heeft een enorme impact op mijn moeder gehad. 46 was ze destijds. Nu is ze zeventig en gaat ze voor het eerst vliegen, zodat we in Sydney samen iets moois kunnen afsluiten. De eerste keer is mijn zus mee geweest, vorig jaar mijn dochter en ditmaal moest het mijn moeder zijn." Zeker ook van de partij is de Britse prins Harry, die de Invictus Games vier jaar geleden in het leven riep. "Zijn speeches zijn zo gemeend, dat kun je niet acteren. Ik heb hem vijf keer ontmoet. Hij is altijd benaderbaar en wars van pretenties."

Pretenties kunnen Edwin zelf evenmin worden verweten; 'what you see is what you get.' "Ik sta en loop met een prothese, maar fietsen doe ik met één been. Zo rijd ik ook door Apeldoorn en het maakt me niet uit wat mensen daarvan vinden. Fietsen met prothese zou vier watt extra vermogen opleveren, maar ik heb meer last dan profijt van die zes kilo." De Apeldoorner is afgetraind en helemaal klaar voor de Invictus Games. "Het blijft sport, dus ik hoop zo hoog mogelijk te eindigen. Er zijn veel nieuwe deelnemers, dus ik weet weinig van mijn concurrentie."

In Sydney strijden vijfhonderd (oud-) militairen uit achttien landen in wedstrijdverband om de hoogste plaats in elf onderdelen. Het hoogst haalbare doel blijft voor Edwin echter het inspireren van andere mensen, door te laten zien wat je allemaal wél kan met een beperking. Dat doet hij voor de laatste keer tijdens de Invictus Games. "Ik heb dan drie keer iets geweldigs meegemaakt. Om wat terug te doen, ga ik me vervolgens op bestuurlijk niveau inzetten voor de Invictus Games van 2020 in Den Haag. Ook in algemene zin wil ik me inspannen voor sporten die worden beoefend door mensen met een beperking. Want er moeten nog veel meters worden gemaakt, ook in Apeldoorn."

Alsof wielrennen met één been niet zwaar genoeg is, stort Edwin de Wolf zich tijdens de Invictus Games ook nog op het zwemmen. "Daarmee ben ik tijdens mijn revalidatie begonnen. Toen ik moest kiezen voor Paralympisch zwemmen of studeren, heb ik voor dat laatste gekozen. Mooi dat ik nu de kans heb gekregen deze sport weer op te pakken." Een van de zwaarste beklimmingen is de Passo dello Stelvio. Edwin de Wolf bedwong de bergpas in 2016. "Je moet daarvoor wel enigszins masochistisch zijn aangelegd", lacht hij. "Desondanks is het mentale aspect altijd nog zwaarder dan de fysieke inspanning."

Meer berichten