Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: An-fant

  Column

Net als iedereen, ben ik dit najaar uitgenodigd om naar de Apeldoornse kerstmusical 'Te vrede op aarde' te komen, over de drie wijzen uit het oosten.

Met de uitnodiging in mijn hand, mijmerde ik over de cast. Spelen er kinderen mee die ik de laatste jaren heb ontmoet? Onvermijdelijk droomde ik terug naar mijn jeugd, naar de jaren waarin wij met de klas mochten meezingen op een lp vol kerstgezang.

Hoewel ik niet uit een gelovig gezin kom, zat ik op een Christelijke basisschool. Elke dag las de meester voor uit de Bijbel en als jonge schrijfster zijnde, vond ik het prachtig en indrukwekkend. Op een dag kwam onze muziekleraar (die hadden wij nog) ons vertellen dat het belangrijk was om bepaalde kerstliederen extra goed in te studeren.

Omdat de Franse taal voor ons, onderbouwers, te moeilijk was, schreef hij de teksten fonetisch op het bord. Zo moesten we het uit ons hoofd leren: 'Iel e nee, le die-vien an-fant.' Hij leerde ons het wereldberoemde lied 'Il est né, le divin Enfant.' De tweede regel moet moeilijk zijn geweest: 'Jouez hautbois, résonnez musettes.' Vrij vertaald betekent het: 'Speel de hobo, laat de doedelzak/harmonica klinken.'

Maar dat is niet hoe ik het heb onthouden. Mijn hele jeugd heb ik het als volgt gezongen – ach, laat ik eerlijk zijn, ik zing het nog steeds zo: 'Jouez au bras, les idées lunettes.' Wat zoiets betekent als: 'Speel op je armen, de bril-ideeën.'

De rest van mijn jeugd hebben mijn ouders trots herhaald dat ik had meegezongen op de bewuste lp. Ze zeiden dat ik boven iedereen uit te horen was. 'Hoor je wel?' zeiden ze terwijl de muziek klonk. Maar ik hoorde mezelf nergens bovenuit. Ik vond het alleen maar prachtig.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden