Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Cadeautjes

  Column

Voor veel kinderen is vaderdag iets om naar uit te kijken. Bij ons was het tot enkele jaren geleden niet anders.

In hun jonge jaren hebben mijn kinderen geverfde kleerhangers, versierde zakdoeken, handafdrukken van verf, uit-het-hoofd-geleerde gedichten en ook glaswerk met vingerafdrukken (alweer van verf) overhandigd. Dat alles natuurlijk onder luide kreten van bewondering en dankbaarheid.

Nu zijn we een fase verder en vragen Silvester en ik ons af in hoeverre we Vaderdag in stand zullen houden. Ik kan de kinderen wel aansporen om cadeau's voor hun vader te kopen, maar aan de andere kant: waarom zou ik dat doen?

Tenslotte is hij niet jarig en hij heeft geen diploma gehaald. Ik vind het ook een beetje vreemd om nu zelf iets voor hem te doen, aangezien hij niet mijn vader is.

Toch is het wel leuk om een dagje stil te staan bij zijn vaderschap, vind ik. Tenslotte is het een fikse taak die je dagelijks op je neemt - dat geldt voor alle vaders. Kinderen nemen hun vader soms voor lief en dat mag ook. Maar hij had deze rol echt nog niet toen ik hem ontmoette! Samen zijn we gegroeid als vader en moeder. Het is wel leuk om erop terug te kijken. Wat mij betreft volstaat een leuk gesprek als gezin daarbij, met thee en koekjes of zo.

Dan kunnen we herinneringen ophalen - zijn dat tenslotte niet de mooiste cadeautjes? Bijvoorbeeld aan de dag waarop ik een schaakspel tussen de pakjes had gestopt.

Mijn (kleuter)zoon wilde het meteen spelen, wij zeiden dat het nog te moeilijk voor hem was. Hij riep dat hij het heus wel kon en ging bij het bord zitten. Toen sprak hij de legendarische woorden: 'Nou, waar is de dobbelsteen?'

Meer berichten