Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep:Kraken

  Column

Deze week hoorde ik mezelf zomaar zeggen: 'Ik denk dat ik de Apeldoornse code heb gekraakt.' Dit seizoen is mijn Apeldoornse bestaan namelijk veranderd. En dat, terwijl ik heus geen gekke dingen heb gedaan.

Wat is er gebeurd? Alleen maar dit: ik heb groepen opgericht. Begin september heb ik online gevraagd of er mensen waren die het leuk vonden om mee te lezen tijdens het schrijfproces van mijn nieuwe roman. Binnen een uur had ik voldoende aanmeldingen, binnen twee weken had ik iedereen ontmoet en was de 'Boekengroep' een feit. (Zij drijven mij voort - als ik dat had geweten!)

Maar er was meer. Ik heb me ook bij groepen aangesloten. Bij de sportclub van mijn zoon bijvoorbeeld, om te helpen met de organisatie van de evenementen. Sindsdien heb ik geen twee maar twaalf nieuwe mensen leren kennen en het gaat nog door. Wij 'horen' nu bij elkaar, ik vind het fantastisch.

Het is niet alles... Op advies van een vriend uit een netwerkgroep heb ik vorige maand, opnieuw online, geïnteresseerden gepolst om een adviesgroep te vormen. (Ik richt een stichting op waarover ik later misschien meer kan vertellen.)

Hierbij gebeurde opnieuw hetzelfde: binnen twee weken is er een professionele vakgroep opgestaan die met wijsheid kan adviseren wat onze stad en regio nodig heeft binnen de doelen van de stichting. Van een schrijfster met een leuke kennissenkring, ben ik ineens onderdeel van meerdere werkgroepen. Na elke vergadering voel ik mijn wortels in de Apeldoornse bodem schieten, bedacht ik me toen ik over die code begon.

Misschien is het de leeftijd waardoor mijn dagelijks bestaan deze nieuwe invulling krijgt, dat kan natuurlijk ook, hè. Maar het klinkt toch leuker om te zeggen dat ik de Apeldoornse code heb gekraakt.

Meer berichten