Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Kruizemuntstraat

  Column

Deze week moest ik iets afgeven op de Kruizemuntstraat. In mijn periode als import-Apeldoorner heb ik nu zo'n vier keer met deze straat te maken gehad. Dus ik wist dat ik op mijn hoede moest zijn. Een dwaling is hier zo gebeurd.

In mijn beginjaren als Apeldoorner heb ik weleens rustig de Kruizemuntstraat gevolgd richting het goede nummer om, na verloop van tijd, te ontdekken dat ik allang op de Lavendelstraat reed - ik check dit op Google Maps, anders zou ik er nooit uitkomen.

Dit keer zou ik de Kruizemuntstraat bedwingen. Eigenlijk is het niet zozeer een straat alswel een gehele wijk, dacht ik toen ik de buitenrand naderde. Een hele wijk met één straatnaam, die alleen op nummers te ontwarren is. Nummers, die tot voorbij de duizend gaan, duizend, tot zelfs elfhonderd!

Maar goed, ik vond het juiste huis en deed met lichte trots mijn envelop door de bus. Nu was de vraag: keer ik om en rijd ik de bekende weg terug, of neem ik een risico en vervolg ik dit wandelfietspaadje om te zien waartoe het dwalen leidt? Je begrijpt al dat ik het laatste deed...

Langs groene speeltuintjes kwam ik, zelfs langs een watertje. Ik passeerde een vriendelijke vrouw wiens hondje mijn vragend bekeek. Bij een houten brug over het water ontstond er een lyrisch gevoel in mijn schrijvershart. Wat een weelde, wat een romantiek! Ik zag jonge meerkoetjes zwemmen naast hun moeder. In gedachten stond ik hier al brood te voeren, samen met mijn vroegere kleutertjes.

Van paadje, naar steegje, naar bruggetje, ging ik. Net toen ik dacht dat ik nooit meer in de bewoonde wereld zou komen, herkende ik de Mheenlaan. Oh. Ik was er al uit. Het was bijna jammer.

Meer berichten