Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Begeleiding

  Column

Toen wij naar Apeldoorn verhuisden, haastten mensen zich om te vertellen dat het hier 'eigenlijk een dorp' was. Voor ons was dat redelijk komisch, omdat we uit het dorpse Weesp kwamen waar inwoners geregeld zeiden het 'eigenlijk een stad' was. In het begin leek het voor mij alsof inderdaad elke Apeldoorner iedereen kende, maar het viel in de praktijk wel mee; het is een behoorlijk grote stad.

Nu, na veertien jaar, leer ik nog steeds nieuwe mensen kennen. Tegenwoordig zijn het vaak jongeren die mijn kind wel konden zijn. Vanuit onze gezamenlijke bedrijfjes begeleiden Silvester en ik stagiairs voor marketing of animatie/editting. Een hele nieuwe generatie komt aan ons voorbij.

Soms zit er iemand tussen die eruit springt en zo kwam het, dat ik met een oud-stagiair naar Enschede reisde om toelating te doen voor de kunstacademie. Er waren diverse redenen waarom ik met hem meeging in plaats van iemand uit zijn familie. De voornaamste reden was, dat de jongen talent heeft en bovendien prettig is in de omgang.

In Enschede zocht ik de bibliotheek op om er te schrijven aan mijn nieuwe roman - alweer tussen de studenten in de studiehoek. Aan het einde van de dag haalde ik onze oud-stagiair op en reisden we samen terug. Gaandeweg raakten we aan de praat over ditjes en datjes.

Ik vertelde dat mijn dochter net was begonnen aan een nieuwe bijbaan. Hij vertelde verrast dat zijn vader daar óók werkte. We appten naar huis en wat bleek: terwijl ik de zoon begeleidde bij zijn toelating, had de vader mijn dochter begeleid op haar eerste werkdag. Het kan haast niet dorpser dan dat, hè? Het wordt waarschijnlijk ook niet beter dan dat.

Meer berichten