Column Nanda Roep: Kruispunt

  Column

Schrijfster en uitgeefster Nanda Roep schrijft wekelijks over Apeldoorn, waar zij woont met haar man, cabaretier Silvester Zwaneveld, en hun twee kinderen.

Collega-schrijvers vragen het verbaasd: ga ik echt helemaal aan de slag in Groningen?
"Apeldoorn ligt heel centraal", antwoord ik opgewekt. "Ik kan overal naartoe."
Dus ging ik buitenstads kennismaken op 'mijn' school in het Noorden. Een half jaar lang zal ik wekelijks lesgeven in creatief taalgebruik. Het is het hipste project uit mijn vakgebied en helaas nog niet in Gelderland beschikbaar.
Twee uur in de trein. Met een OV-fiets langs de weilanden, het is een klein avontuur. Alles aan dit taalproject is spannend, maar één van de uitdagingen had ik echt niet verwacht…

Het betrof een kruispunt. Voor Groningen-kenners: de kruising Emmabrug/Emmaviaduct, naast het station.
Met mijn OV-fietsje wachtte ik voor het stoplicht. Vanuit elke richting waren er twee autobanen, dus een breedte van vier. De fietsers zouden allemaal tegelijk groen krijgen, zag ik. Naast mij stond een studente en ik vroeg - best nog kien - hoe ik het beste linksaf kon gaan: rechtdoor en nog eens wachten, of schuin oversteken?
Ze was overtuigd; ik moest diagonaal.
Toen het groen werd, zag ik ineens niet acht, maar wel tachtig fietsers van links op ons afstormen. Als Vikingen, werkelijk. De studente was al weggestoven. Uit alle richtingen trokken tientallen fietsers diagonale lijnen, honderden, er zaten ook brommers tussen.
Stressend ging ik door de storm die het groene licht had ontstoken. "O jee, o jee..." Ik was amper aan de overkant toen de auto's alweer optrokken.
Wij hadden dit systeem ook een tijdje, op het kruispunt Molenstraat/Stationsstraat. Silvester herinnert het zich niet, maar ik ben zeker. Fietsers kregen óók tegelijk groen. Er stonden zes mensen en we hadden allemaal tijd om te kijken naar die ene die diagonaal ging. Was wel zo rustig, weet ik achteraf.

Meer berichten