Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: 51

  Column

Het is week eenenvijftig, éénenvijftig! Ineens is het jaar voorbij! Ik wist natuurlijk dat het december was, maar hier schrok ik van. Onwetend liep ik met mijn hoofd in de kerstbomen eh, wolken.

Het ziet er overal gezellig uit en zoals vaker ben ik zelf nog niet eens aan een boom toegekomen. Daarom maak ik, even terzijde, dit jaar gezellige selfies bij de bomen van anderen. Ze staan tenslotte in theaterfoyers en op scholen te schitteren, de plaatsen waar ik geregeld kom.

Lopend door donkere vooravonden, geniet ik van de kleurige sterren voor de ramen, soms aan deuren, en vooral van de verlichte gevels en boompjes.

Met mijn gedachten bij warme chocolademelk en het vooruitzicht van mezelf op de bank met een boek, rondde ik mijn werkzaamheden af. Zo kwam ik tot de schokkende ontdekking dat het al week eenenvijftig is!

Ineens is 2018 een jaar om op terug te kijken... Een absoluut hoogtepunt was het middelbare schooldiploma dat mijn dochter haalde. Ook bijzonder: mijn zoon heeft een school én een nieuwe sportclub gevonden waar hij zich totaal thuis voelt. Wat een heerlijke basis, er viel een last van mijn schouders.

Samen met Silvester realiseerde ik me dit jaar dat onze grootste opvoedklus achter de rug is. Het maakt me gerust sentimenteel. Wat vliegt de tijd... Voor je het weet, is er weer een jaar om. Ik moest nog haast maken om op tijd te stemmen voor het Plein van de Stad!

Ja, het nieuwe jaar komt met rasse schreden op ons af. Je mijmert over een kerstboom en voor je het weet, is de kans alweer voorbij. Dan kun je maar beter snel een foto maken bij die van een ander.

Meer berichten