Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Pubers

  Column

Na een lange tijd was ik met mijn dochter weer eens in Gigant/Markant. Ik zou meegaan naar haar bandrepetitie en op haar blijven wachten met mijn boek. We namen de lift en er kwamen drie tienermeiden bij ons staan. Op de juiste verdieping stapten wij allemaal uit en nam ik afscheid van mijn dochter.

Eenmaal op weg naar de koffiemachine voegden zich meer tieners bij ons en nog meer en uiteindelijk werd ik zowat bedolven onder de pubers! Ze hadden even pauze, zei het meisje naast me terwijl één van haar vriendinnen over de tafel stapte om zich ertussen te wurmen.

Nou, pauze hadden ze! Er ging een pak speculaas rond en ze stonden bij de koffiemachine in een lange, lawaaiige rij zoals alleen pubers dat kunnen. Sommigen begonnen op de piano te pingelen, anderen schreeuwden uitgelaten naar vrienden verderop.

'Zijn jullie een schoolklas?' vroeg ik. 'Nee, we hebben orkest,' antwoordde ze. Toen drong het ineens tot me door. Ik kende ze! Ik had destijds zelfs nog geprobeerd mijn zoon voor dit orkest te enthousiasmeren. Wat waren ze gróót!

Nu zat ik er ineens als een glurende volwassene tussen, maar het was nog niet gemakkelijk om de kinderen van toen terug te zien in deze pubers. Met moeite herkende ik slechts een enkeling. De jonge violist uit het groepje van mijn zoon, bijvoorbeeld, was ineens een jonge man...

Sneller dan ik wilde, kwam de dirigent ze alweer halen. In een uitgelaten stoet trokken ze weer weg. Het pak koek was achteloos achtergelaten. Pubers... Ik besloot dan maar een koekje van ze stelen. Daarna sloeg ik eindelijk mijn boek open.

Meer berichten