Column Nanda Roep: Geeft niks

  Column

APELDOORN - Schrijfster en uitgeefster Nanda Roep schrijft wekelijks over Apeldoorn, waar zij woont met haar man, cabaretier Silvester Zwaneveld, en hun twee kinderen.

Afgelopen week in Orpheus, maakte ik kennis met artiesten, twee actrices. Ze hadden opgetreden met Silvesters collega-cabaretier Richard Kemper. Zodoende kwam ter sprake dat wij tegenwoordig in Apeldoorn wonen.
Als Randstedelingen waren de dames goedbedoeld nieuwsgierig naar wat ons daar in vredesnaam toe had gebracht. Ik hoorde mezelf vertellen over wat ons in de eerste weken na de verhuizing was overkomen.
"Weet je wat ze hier doen?", zei ik. "Als je iemand bijvoorbeeld aanstoot en je zegt 'sorry', dan antwoorden ze: 'Geeft niks'."
Ze keek me met grote ogen aan.
Ja, ik herinner me de golf van warmte die me overspoelde toen het gebeurde. 'Geeft niks'. Verbaasd keek ik diegene destijds na.
Vlak na onze verhuizing waren wij voor een bruiloft terug in Amsterdam. Door een overvolle Kalverstraat wandelden wij naar de trouwlocatie en zoals elke dag in Amsterdam, botsten wij tegen iemand op.
"Sorry", zei Silvester vriendelijk.
"Ja, dat kan je wel zeggen ja", was het antwoord - ik zweer het.
Als ik tegenwoordig in Amsterdam tegen iemand aan stoot, zeg ik expres dat het niks geeft. Dan voel ik me een provinciaal, maar wel de betere.
De actrice antwoordde dat zo'n zachtaardige omgang haar heerlijk leek.
Ik besefte ineens dat ik altijd omstandig 'sorry' zeg, ook al liep ik maar nauwelijks in de weg. Een stad waarin mensen hun hand opsteken als je per ongeluk de weg blokkeert, of naar je glimlachen als ze even om je heen moeten sturen, is een genot.
Niet iedereen reageert zo, natuurlijk, ook in Apeldoorn zijn er de botte horken die domweg doorstappen.
Maar vaker krijg ik een glimlach. Plus die woorden: 'geeft niks'. Ze klinken nog altijd als muziek in mijn oren.

Meer berichten