Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Gevecht

  Column

Als de wereld me begint te duizelen, doe ik graag een stapje terug. Dan wandel ik met oud brood via het Oranjepark om langs de eendjes te gaan.

Ik word zo'n oud dametje dat in haar eentje nog gaat voeren. Als ik vroeger met mijn kinderen op het bruggetje stond, zag ik het type weleens. Oma-leeftijd, een paar sneetjes brood in de hand en hup, voor de eendjes.

En nu doe ik het zelf dus ook. Sinds ik op vakantie vlakbij een nest meerkoetjes bivakkeerde en ik er geraakt werd door de zorgzaamheid van de ouders. Meerkoetouders pakken een stukje brood, zwemmen er eerst hélemaal mee terug naar hun nest en voeren het daar aan de kuikens. Pas daarna komen ze terug voor nog een stuk.

Eenden niet, heb ik geleerd. Die drukken hun kleintjes nog opzij om zelf als eerste bij het brood te zijn! Ik vind het behoorlijk zen om de eendjes te voeren. Voor mij is het vooral vredig om de vogels te zien zwemmen en eten en wachten.

Het Oranjepark is druk bezocht, dus het duurt meestal niet lang voordat iemand me daar ziet staan - in mijn eentje, als niet-kleuter zijnde. Ook nu was dat het geval. Een jongeman zei: 'Lekker genieten van het gevecht?' Perplex knikte ik iets van 'ja, dat ook'.

Pas toen drong het tot me door. Zoals ik het rustgevend vind, zo kan je er ook een kluit vechtende vogels in zien! Ik moest denken aan de afbeelding waarin de één een oude man ziet en de ander een naakte vrouw. Verrek, de meeuw werd in haar staart gebeten, de meerkoet pikte in de rug van een eend.

Toen het brood op was, liep ik verder. Maar het duizelde me nog steeds.

Meer berichten