Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Export

  Column

Toen ik thuiskwam, sprak een ouder stel me aan. Ik had ze al zoekend naast hun auto zien staan, daarom verwachtte ik een vraag om hulp, misschien zochten ze een bepaalde weg...

Of ik misschien wist of hier vroeger een school had gestaan? De vrouw was vertwijfeld. Volgens haar herinnering moest het hier zijn, maar het enige schooltje dat ze zag, stond verderop.

Tevreden antwoordde ik dat haar geheugen haar niet bedroog. Er staat inderdaad nu een woonhuis en de vroegere school is geheel en al verplaatst. De vrouw vertelde opgetogen dat zij er als klein meisje op had gezeten. Ik smolt. Je kunt me haast niet blijer maken dan met een geliefd stukje levensgeschiedenis.

'Waar nu het schoolgebouw staat, daar was destijds een enorm plein,' wist de dame. Haar man voegde zich glimlachend bij ons.

Ze was in mijn wijk opgegroeid en er tot aan haar trouwen gebleven, bijna vijftig jaar geleden. Ze kerkte elke zondag in mijn straat - waar nu een kantoorpand is - en in een huis verderop hangen nog altijd de gordijntjes die zij destijds voor haar moeder had gemaakt. 'Ik heb het gecheckt.'

Ik vertelde hen dat de school al was afgebroken voordat ik naar Apeldoorn verhuisde. Ik heb die daarom nooit gezien, maar de vorige bewoners hebben me op facebook-foto's gewezen. Bij het afbreken van de school was er de vrees dat de omliggende huizen beschadigd zouden raken, wist ik.

Het was een mooi moment waarop de import-Apeldoorner ontbrekende informatie kon aanvullen voor de export. Zie je, zo hebben we elkaar nodig. Met een verlicht gemoed namen we afscheid van elkaar.

Meer berichten