Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep:Gewicht

  Column

Hoorde ik mezelf Apeldoorn de schuld geven? Ja, ik geloof echt dat ik dat deed...

Samen met Silvester was ik aan het beklagen dat we - alweer - dikker werden. Het komt doordat we niet gezond genoeg eten, vonden we. Vaak werken we te lang en zijn we te moe. Vermoeidheid laat tenslotte ook een hongerprikkel achter.

Als kind was ik al mollig. Thuis vertel ik graag dat ik vroeger 's nachts naar de keuken sloop om een handje chips te stelen. In een speciaal keukenhoekje waande ik me ongezien. Bovendien had ik een vernuftige kauw-techniek waardoor je me amper hoorde eten.

Als studente had ik ook overgewicht. Natuurlijk door te veel uitgaan, toen nog met bier en 's nachts een broodje shoarma. Bovendien is het is niet voor niets dat ik mijn kinderboekenserie Plaza Patatta heb genoemd. Soms roepen bibliothecaresses uit: 'Oh, je bent écht zo gek op patat!'

'Ja,' lach ik dan, 'wat dacht je?'

Maar ineens, eind twintig, kreeg ik de slag te pakken. Met informatie van Het Voedingscentrum veranderde ik mijn eetpatroon. Als ik trek had, pakte ik een appel of nam een bakje yoghurt. Na de geboorte van mijn dochter werd het sowieso gemakkelijk om in het eetpatroon te blijven. Het ging jaren goed, ik werd steeds slanker.

Maar toen verhuisden we naar Apeldoorn. We ontmoetten leeftijdsgenoten die nog altijd graag borrelden en steevast gingen stappen... Verrast besefte ik dat ik nooit meer uit de band sprong. Ons leven bestond uit werken, zorgen en sporten. Ik wilde gezellig meedoen met de rest!

En daar is het dus misgegaan met mijn gewicht. Nu ik het zo zeg, kuch, zie ik dat het toch echt door de stad komt.

Meer berichten