Logo apeldoornsstadsblad.nl


Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Zevenenveertig

  Column

Dit weekend ben ik zevenenveertig jaar geworden. Het is een leeftijd waarmee ik me verwant voel. Zevenenveertig is jong genoeg om enthousiast te zijn over nieuwe plannen. Maar het is volwassen genoeg om ideeën om te zetten in projecten. Ja, ik vind het mooi.

Jaren geleden, ik bedoel: jaaaren geleden heeft een vriend me gezegd dat er zoiets bestaat als een 'fixed age'. Dat zou de leeftijd zijn waarmee je je voor altijd verbonden voelt. In zijn geval was het achttien, in mijn geval was het tien.

Dat klopte met de verhalen die ik voor deze leeftijdsgroep wilde maken. Ik kon me inbeelden hoe een tienjarig personage op situaties zou reageren. Natuurlijk werd ikzelf ouder, maar toch behield ik de mogelijkheid om te kijken door de ogen van een kind. Alsof het meisje dat ik vroeger zelf was, nog levendig bij me was.

En die vriend van mij, een componist, die had dat dus met tienergedrag. Er was geen reden om zijn woorden te betwijfelen. Ik vond het een leuke wetenschap.

Nu ben ik zevenenveertig. Toen ik in Apeldoorn kwam wonen, was ik een begin-dertiger en ineens ben ik een bijna-vijftiger. Een complete fase van mijn leven heb ik hier doorgebracht; de fase van mijn opgroeiende gezin.

Omdat ik me zo verwant voel met mijn nieuwe leeftijd, krijg ik het idee dat het om een tweede 'fixed age' kan gaan. Ik begrijp met plezier de situaties van veertigers. Het is een leuke periode, vind ik, vol reuring en soms gedoe.

Het tienjarige meisje dat nog steeds leeft in mij, vindt het ook erg leuk - zo lang de oude taart het niet te bont maakt, natuurlijk.

Meer berichten

Shopbox