Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Zeespiegel

  Column

In Apeldoorn leven wij gemiddeld twintig tot dertig meter boven de zeespiegel. Een geruststellende gedachte. De schaarse momenten waarop ik bespreek hoe het zou zijn om weer een tijdje in de Randstad te wonen, denk ik altijd even: maar hier woon ik hoger. Toch handig, voor het geval Nederlandse dijken breken. Ik weet nu dat ik niet de enige ben.

Afgelopen week namelijk, wandelde ik met Silvester naar een hotellobby waar we kort wat zouden werken terwijl we een kopje koffie dronken. Er was een klusje dat we nog samen moesten doen en op deze manier werd het een gezellig uitje.

Al terwijl mijn laptop aan het opstarten was, werden we begroet door een bevriende collega: Marc de Hond. We sprongen op. De zoon van opiniepeiler Maurice de Hond, theatermaker, rolstoel-verslaggever van NOS en tevens auteur bij mijn uitgeverij. Hij bleek met zijn gezin, met een kersverse baby die we nog niet eens hadden gezien, een paar dagen in het Apeldoornse te zijn.

Als argument voor zijn hotellocatie vertelde Marc, min of meer als leuke zijstap, dat hij zich geregeld bedenkt dat hij zijn gezin eigenlijk naar een woonplaats boven NAP zou moeten verhuizen. Waarop ik verrast uitriep dat ik dat dus écht een geruststellende gedachte vind.

Het is zelfs zo, bleek, dat hij het onderwerp heeft uitgewerkt tot een conference in zijn aanstaande theatershow. Wat hij erover vertelde, klonk erg geestig en inventief en ik beloofde gauw naar zijn nieuwe voorstelling te komen.

Tevreden dat het gezamenlijke werken zo gezellig was geweest, wandelden we naar huis. Warm van de gedachte dat we de klimaatveranderingen maar het beste hier kunnen afwachten, nu de dijken het zwaarder krijgen door extra regen- en smeltwater.

Meer berichten