Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Post

  Column

Via de post was een bijzondere brief gekomen. Gericht aan de 'bewoners', maar het was handgeschreven en niet door de gemeente gestuurd. Toen de envelop was geopend, viel mijn mond open.

Ons huis stamt uit de eerste groeiperiode van de stad Apeldoorn, uit 1870. Toen wij het kochten in 2004, wisten we dat er ooit een veranda aan had gezeten. Silvester heeft nog onderzocht hoe hij het huis in originele staat kon herstellen, maar dat plan strandde bij de gemeente en hedendaagse regels.

En nu was er ineens die brief met een zwart-wit foto van ons huis. Het was duidelijk ons huis, maar er zat een korte veranda aan en daarlangs groeide een weelde van klimplanten omhoog.

Het waren de jaren '30, schreef de volwassen kleinzoon van de oud-bewoners. Ons huis was toen een pension. Bij het doorspitten van zijn archieven was hij de foto tegengekomen en hij dacht dat wij, huidige bewoners, die misschien leuk vonden om te zien. Nou, inderdaad!

Onze fantasie ging op hol. Ik zag levendigheid voor me en Sunny Boy-achtige liefdes. Mijn kinderen dachten dat er misschien iemand dood was gegaan en gruwden er alvast om. Intussen googelde ik voor informatie en tevreden mailde ik de afzender mijn bedankje.

Hij mailde terug dat hij niet veel extra informatie voor me had, helaas, maar hij dacht nog te weten dat het een pension was voor oudere en alleenstaande mannen. Oh. Daar ging mijn vrolijke fantasie waarbij jonge kinderen door ons huis fladderden.. De gruwel van mijn kinderen komt waarschijnlijk dichterbij de waarheid. Een goed moment om de queeste naar meer informatie te staken en gewoon maar lekker over het verleden te blijven mijmeren.

Meer berichten