Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Marathon

  Column

Eén ding zijn we niet meer gewend sinds we in Apeldoorn wonen. Dat is, dat we achter het net vissen. Dat we er niet meer bij kunnen als we ergens aan willen deelnemen. Hier is toch altijd nog wel een plekje te vinden? Maar nee, we zijn echt te laat geweest met inschrijven voor de Midwintermarathon...

De marathon heeft een speciaal plekje in ons hart, ook al heeft sporten niet de eerste prioriteit in ons schrijvers-/artiestengezin. We bewegen heus met regelmaat, maar het duurde wel elf jaar voordat we bedachten dat we misschien óók eens konden deelnemen aan de Midwintermarathon.

We hadden daarvoor nota bene geen sportieve reden, maar een didactische. We wilden onze toen puberende dochter laten zien dat het afronden van een project veel voldoening geeft. Omdat ze in die periode weleens met haar vader liep, werd het einddoel: deelname aan de Midwintermarathon.

Ze hebben het gedaan en gehaald. Op alle fronten was het geslaagd; sportief, familiair en inderdaad ook didactisch. De medaille hangt hier gerust te pronken. Het ene jaar waarin wij deelnamen aan de Midwintermarathon, neemt inmiddels heroïsche proporties aan. Nou, dat wilde onze zoon ook weleens meemaken!

Zijn vader zette zich aan de inschrijving en ontdekte... dat hij te laat was. Te laat! Gedesillusioneerd besloten we dat het inderdaad kort dag was en dat we volgend jaar maar zouden meedoen. Ik weet niet waarom, maar ik surfte later nog eens naar de pagina. Daar vond ik een speciaal webadres waar je kaarten van afvallers kunt overnemen. Inderdaad wordt een startnummer voor onze afstand al meermaals aangeboden. Tevreden knikte ik naar mijn computer. Zie je wel, in Apeldoorn is altijd een plekje te vinden.

Meer berichten