Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: 'Uit'

  Column

Eén ding kan niet meer sinds ik in Apeldoorn woon. Iets, dat ik in de Randstad met enige regelmaat deed: mezelf 'uit' zetten.

Als ik een periode druk was geweest, dan keerde ik in mezelf en ging ik wandelen met mijn blik op oneindig. Er was geen route en geen bestemming. Ik sloeg rechtsaf als ik daar de neiging toe voelde, of anders linksaf. Ik was alleen en onzichtbaar. Ik stond 'uit'.

Meestal liep ik door het centrum of over de Albert Cuijp. Allerlei gedachten rolden zonder logica voorbij. Emoties kwamen los in de mensenmassa en niemand die mij zag. Ik ervoer het als louterend, zo teruggetrokken te zijn in mezelf.

Omdat ik onderweg toch vaak een boodschapje meenam, ontkwam ik meestal niet aan kort contact met een verkoper. Door diens ogen zag ik dan mezelf: een vermoeide vrouw met doffe uitdrukking. In mijn verbeelding schrok zo'n verkoper van mij, hij wist natuurlijk niet dat ik 'uit' stond.

Maar dan Apeldoorn. De eerste keer dat ik zo het centrum introk, schrok een vrouw uitgesproken van mijn slechte indruk. Het was een lieverd met wie ik weleens samenwerkte en het lukte met niet om te verklaren dat ik 'uit' stond. Gaandeweg heb ik geleerd om me toch maar een beetje te verzorgen op zulke dagen, te veel mensen reageerden bezorgd.

Deze week kwam ik een buurvrouw tegen tijdens mijn onzichtbare wandeling. Zij was met haar kleinkind en ik, ja, ik zwierf maar wat. Samen wandelden we terug naar onze straat. Babbelend dus, in plaats van peinzend. Het lukt hier nou eenmaal niet goed om nog 'uit' te gaan, maar ik geloof dat ik dat juist heel liefhebbend vind.

Meer berichten