Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Sikkes

  Column

De eerste keer dat ik bij stoffenwinkel Jan Sikkes binnenstapte, staat niet alleen in mijn eigen geheugen gegrift, maar ook in dat van de medewerkster. Ik kocht stof om gordijnen te maken en ik vertelde - babbelig - dat ik zoiets nooit eerder gedaan. Toen viel ze stil en keek me aan alsof ze water zag branden, werkelijk. Ik stond daar in mijn goeie goed, gezellig te kwebbelen en zomaar wat informatie te delen. Plotseling had ik spijt.


'Denk je niet dat het zal lukken?' piepte ik. Ze haalde haar schouders op en zei dat het heus moeilijker was dan ik dacht. 'Gewoon een rechte lap, toch?' probeerde ik nog.


Ze knikte, met nog steeds die blik, en hielp me aan de juiste materialen – want ik had duidelijk geen idee.

Wat zij niet wist, misschien heb ik het van de zenuwen wel verteld, was dat juist het opmeten van mijn kozijn onmogelijk was gebleken voor mij. Nadat ik twee jaar tegen een kier van twintig centimeter had aangekeken, besloot ik dat de stof er eerst moest hangen voordat die op lengte werd geknipt.


Zo gezegd zo gedaan. Het eerste gordijn hing nog vrij vlot. Het kon zelfs open en dicht en tenminste was het lang genoeg. Toen ik terugkwam om stof te kopen voor het volgende raam, ooggste ik lof van de verkoopster. Sindsdien hebben we een klein verbond.


Tegenwoordig kom ik met regelmaat bij Jan Sikkes, met steeds een nieuw wild plan. Kleding, verkleedkleren, decorstukken... En deze week werkte ik aan een heuse Muppet. De verkoopster glimlachte met een blik van verstandhouding en zei dat het vast goed zou komen. Voortaan heeft ze er meer vertrouwen in dan ik.

Meer berichten