Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Sporten

  Column

Eerst baalde ik toen ik op weg naar de sportschool ontdekte ik dat ik geen make up droeg. Ik zie er vermoeider uit zonder make up, soms herkennen mensen mij niet eens! Als ik een sportvriendin tegen zou komen, zou ik me onverzorgd voelen.


De vorige keer ging er ook al van alles mis. Toen was ik nogal aan het worstelen met een apparaat voor je biceps. De handvaten konden draaien aan de stang. Zo moeilijk kon het niet zijn, maar hoe moest ik ze nou houden? Net toen ik dacht dat ik ze goed vast had, zag ik een metalen uitstulping vervaarlijk richting mijn voorhoofd bewegen.

Het was zelfs al lastig om het juiste apparaat te vinden. Ze zijn allemaal genummerd, maar staan niet op volgorde. Ik liep steeds een spoor in de fitnessvloer voordat ik eindelijk het volgende apparaat had gevonden. Normaal train ik niet op de apparaten, dat mag duidelijk zijn - ik deed het circuit dat voor mijn dochter is opgesteld.


Die avond ging het gelukkig wat beter. Ik hoefde minder te zoeken. Bij het triceps-apparaat kwam een jonge vrouw naast mij zitten en we hadden zelfs wat gezellige 'small talk'.


Totdat een van de trainers langs liep. Hij keek me aan en boog naar mij af. 'Wacht even,' zei hij en hij pakte de handvaten van mij over. Toen draaide hij de stang honderdtachtig graden en gaf ze weer terug. 'Zo zal het beter gaan.'


Ik keek mijn buurvrouw aan en knikte dat ik vanaf nu professioneel verder zou trainen. Samen lagen we in een deuk. Gezellig was het zeker, en ik rekende erop dat ik zonder mijn make up alsjeblieft niet was herkend.

Meer berichten