Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Anoniem

  Column

Vanwege de Kinderboekenweek was ik in Emmen voor een schrijversbezoek. Ik kom daar weinig en ik dacht dan ook dat ik er anoniem kon beginnen. Dus ik stelde me netjes voor en begon zo het uurtje voor de klas. Kinderen vragen altijd waar ik vandaan kom en dat is natuurlijk Apeldoorn. Maar dit keer wisten ze dat al. Leuk, dacht ik, ze hebben zitten Googlen voor het bezoek. Maar nee, het zat anders.

De meester van groep vijf vertelde dat hij als kind altijd logeerde bij zijn opa en oma in Apeldoorn. Twijfelend noemde hij iets als de Zandstraat. Hij keek me vragend aan, maar ik wist het ook niet. 'Ik ben import,' glimlachte ik verontschuldigend. Hij knikte dat hij dat wist. Toen drong het pas echt tot me door: hij was ingelicht. Door Apeldoorners. Die het Stadsblad lezen. Er is maar één plaats waar ik mezelf als import-Apeldoorner profileer en dat is hier, in ons Stadsblad. Hoe kon het dat de meester in Emmen dat wist? Door een lezer!
In gedachten liep ik haastig de laatste columns na. Welke onderwerpen had ik beschreven, had ik hier soms iets verteld waarmee ik bij voorbaat mijn - nette - schrijversstatus had verloren? Ik ook altijd met mijn geklets!
Graag zou ik afspreken: 'What happens in Apeldoorn, stays in Apeldoorn.' Maar ja, het is niet te controleren en de interesse vind ik juist leuk. Bovendien heb ik tijdens dat schoolbezoek sowieso alwéér te veel verteld, dit keer aan de kinderen en hun meester.

Nee, het beste zou zijn als ik zelf wat beter in de gaten hield wat ik precies aan het zeggen ben. Gewoon wat minder kletsen. Maar ja, je kunt ook te veel vragen natuurlijk.

Meer berichten