Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Prinses

  Column

Ik wilde dat het anders was gegaan. Maar het regende. Ik had een zware krat in mijn handen, dat speelde ook mee, en natuurlijk was ik moe. 
Een typisch Nanda-moment was het wel, moet ik toegeven. Om zo te blunderen op een onverwacht moment...

Goed, ik liep dus de straat over met een zware krat vol spullen. Ik keek omhoog omdat de regen op mijn hoofd begon te vallen. Als ik in dit tempo doorstapte, zou ik misschien net voor de dikke druppels binnen zijn. Het zou niet de eerste slagregen zijn die me deze dagen zou overvallen.


Op dat moment was daar ineens die auto. Hij stopte precies voor mijn neus. Ik kon er aan geen enkele kant nog langs. De regen kletterde nu op de straten en ik was moe – had ik dat al gezegd?
'Ja, hallooo,' zoiets zei ik voor me uit.

De chauffeur zag me niet eens. Hij zat met zijn rug naar me toe en keek naar de mevrouw die hij kwam ophalen. Met een klein duwtje op zijn gaspedaal, zou ik er al door kunnen. Vanwege die zware spullen kon ik niet even op het raampje tikken. Wel stapte ik dichterbij en riep iets als 'joehoe' en 'koekoek'!


Op dat moment zag ik haar en ik wist dat ze me had gehoord. Het was onze Apeldoornse prinses. Ik was de enige toeschouwer, onderdaan, en ik stond er mopperig en doorweekt bij. Was ik erop voorbereid geweest, dan had ik graag een beeldige buiging gemaakt. Liefst net als in de film.

De chauffeur verontschuldigde zich honderduit, terwijl ik juist met plezier zou hebben meegespeeld. Die stomme regen ook.

Meer berichten