Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Openluchtfilm

  Column

Yes, vrijdag begint het Openlucht Filmfestival! Dit is een van de eerste evenementen die ik als import-Apeldoorner heb bezocht.

Een buurvrouw nam me mee. Mijn jongste was pas zes maanden oud en ik had de vermoeidheid van de verhuizing nog in de benen. Misschien kwam het daardoor dat ik zo werd overvallen.

Park Berg en Bos was nieuw voor me, dus alleen al de wandeling naar het filmterrein was een soort wonder. Ik herinner me dat er medewerkers stonden in kostuum, met lampjes om de route te beschijnen. De hele aanloop was een filmdecor op zichzelf.
Ik kende het fenomeen openluchtfilm wel uit Amsterdam. In het Vondelpark had ik gezeten, op de betonnen trappen van café Vertigo. Met de schoenpunten van de mensen achter mij in m'n bil. En de ellebogen van de mensen naast mij tegen mijn biertje. En eerlijk gezegd vond ik dat óók leuk.
Maar dan Apeldoorn...

Toen ik het filmveld eenmaal zag, schoot ik vol. Ik waande me werkelijk in een sprookje -- ik had mijn baby genoemd en ook de vermoeidheid van de verhuizing, hè? Maar ook al deden misschien de hormonen hun werk: de open ruimte was adembenemend.

Het was Ladies Night en één van de mannen die toch was gekomen kreeg luid applaus. Ik zie hem nog staan met de armen triomferend in de lucht, erg leuk.

Ik zag vrouwen met picknicktassen vol, sommigen hadden hun eigen luie stoelen meegesjouwd. Er waren slaapzakken en dekens en er was één kleumende nieuwe Apeldoornse. Dat was ik. Ook al was ik heus gewaarschuwd. Dat het na tienen zó koud kon worden, daar had ik me niks bij kunnen voorstellen.

Meer berichten