Foto: Richard Havenaar

Column Nanda Roep: Herkenning

  Column

Afgelopen week was ik met mijn zoon een paar dagen de stad uit. We waren op een gave plek buiten de Veluwe. Mijn zoon vond er vriendjes om mee in bomen te klimmen, te zwemmen, hout te hakken en met toestemming fikkie te stoken.

En ik, ik probeerde voor me uit te staren en tot rust te komen. Maar je weet hoe dat gaat: al op de eerste ochtend had ik een koffiegesprekje. Mij werd gevraagd waar ik vandaan kwam - Apeldoorn dus.
De vrouw antwoordde dat zij uit Barneveld kwam. Het duurde lang, denk: een dag of drie, voordat ik begreep dat het vlakbij Apeldoorn ligt. Daar lachten we om.

Als import-Apeldoorner ken ik redelijk mijn eigen buurt en ik weet de meeste stadsdelen enigszins te vinden. Ik herken Zutphen en Deventer inmiddels als 'eigen'. Ook heb ik Ugchelen en bijvoorbeeld Loenen en Beekbergen in mijn hart gesloten. Maar Barneveld, daar ging tot nu toe geen lampje bij branden.
Diezelfde middag, ik probeerde opnieuw voor me uit te staren, belandde ik weer in een gesprek. Dit keer met een vrouw die vertelde over haar verhuizing van een maand geleden.

'Waar kom je vandaan?' vroeg ze.
'Apeldoorn,' knikte ik.
Verrast zei ze: 'Daar woonde ik dus!' We konden niet uit over zoveel toeval, allemaal uit dezelfde regio.

Ik dacht aan het Apeldoornse gezin dat ik een aantal jaren geleden in Frankrijk leerde kennen. Zij gingen eerder naar huis en toen heb ik nog een bibliotheekboek van ze gelezen en na de vakantie teruggebracht.

Ze zeggen dat je Hollanders overal ter wereld tegenkomt en ook overal herkent. Dat geldt voor Apeldoorners kennelijk ook. Daar moest ik aan denken, ontspannen starend over de kade.

Meer berichten