Column Nanda Roep: Stress

  Column

APELDOORN - Schrijfster en uitgeefster Nanda Roep schrijft wekelijks over Apeldoorn, waar zij woont met haar man, cabaretier Silvester Zwaneveld, en hun twee kinderen.

De stress begon toen ik in de trein naar Apeldoorn zat. Een Facebook-friend bestelde een roman via mijn webshop, voor zijn vrouw. Alleen: het was al bijna Moederdag, en ik was dus nog onderweg. Maar het boek moest subiet met de post!
Thuis gooide ik mijn tas neer en vertrok met het pakketje. Het was al tegen vijven, ik moest nog frankeren. Ik spoedde naar de Plantage boekwinkel in de Oranjerie, waar de postbode tot mijn schrik al was geweest. Ik zou moeten zoeken - rennend - naar een brievenbus die nog geleegd werd. Maar eerst die postzegel erop.

Drie mensen waren voor mij en ze kwamen alle drie pakjes ophalen die nergens leken te liggen. Het duurde en duurde. De stress kroop langs mijn ruggengraat omhoog. 'Schiet op,' siste ik tussen mijn tanden, maar dat helpt natuurlijk niks.
Bovendien; moesten de anderen voor mij wijken, was dit zoveel belangrijker? Als import-Apeldoorner ken ik inmiddels de gezichten achter de toonbank. Deze vriendelijke vrouw, ging ik haar belasten met mijn stress?
Ik realiseerde me dat ik moest accepteren dat het niet zou lukken. Het was gewoon al te laat. Ik zuchtte en liet de haast los. De stress verdween uit mijn lijf. Zoals wel vaker, dacht ik glimlachend, dwong deze stad me om kalmer aan te doen.
Zelf vind ik het óók gezellig om een praatje te maken, dan wachten anderen geduldig op mij.
Eindelijk aan de beurt, vertelde ik van de haast die ik had gevoeld. 'O, maar hier is een brievenbus om de hoek,' zei de verkoopster onverwacht.
Inderdaad, het boek werd de volgende dag alsnog bezorgd. Keurig op tijd. Het Gelders dialect zegt: 'Dah kump weh...'. En zo was het.

Meer berichten