Column Nanda Roep: Stil

  Column

APELDOORN - Schrijfster en uitgeefster Nanda Roep schrijft wekelijks over Apeldoorn, waar zij woont met haar man, cabaretier Silvester Zwaneveld, en hun twee kinderen. 

Door drukte was ik deze week amper in de stad. Vier plaatsen heb ik aangedaan in vier verschillende provincies. Als je niet beter wist, zou je denken dat ik een politica was op campagne, maar nee, het was voor mijn eigen bescheiden werkzaamheden.
In Groningen heb ik met de kinderen een schrijfles gedaan over hun wensen. In Brabant was ik om te vertellen over het boekenvak. Ook Friesland heb ik bezocht, om er een voorstelling van Silvester te zien. En in Utrecht had ik een vergadering. Een mooi kwartet.
Elke stad heeft zijn eigen sfeer, natuurlijk. Ten opzichte van Apeldoorn is het opvallend hoeveel reuring er in andere steden is. Mensen gaan kriskras door elkaar, er klinkt een kakofonie van geluiden. De drukte is voelbaar.

In Utrecht wandelde ik zelfs per ongeluk dwars door een politieke flyer-actie. Vanuit Lombok kwam ik op de roltrappen aangelopen, bij het station. Iemand drukt een kaartje van Denk in mijn hand. Naast hem stond een vrijwilliger met zijn telefoon te filmen, het gebeurde in een flits.
Pas toen ik halverwege de roltrap omlaag keek, zag ik de lijsttrekker Kuzu beneden staan. Ook daar kon ik nauwelijks over nadenken, want bovenaan werd ik alweer opgewacht door mensen van D66.
Maar in Apeldoorn heerst rust. Als je na zessen op het station komt, zijn de winkels gesloten en kom je slechts stille fietsers tegen. Iedereen is al thuis of op weg ernaartoe, lijkt het. Soms hoor ik mensen hierom mopperen, ik ben benieuwd hoe groot het aandeel is van mensen die graag meer roezemoes zouden hebben.
Zelf vind ik gek genoeg de stilte van Apeldoorn juist lekker. Als ik met een hoofd vol drukte thuiskom, geeft de stad me alle ruimte om ervan bij te komen.

Meer berichten