Foto: Richard Havenaar
Column Nanda Roep

Examens

  Column

Aanstaande maandag beginnen de landelijke schoolexamens. Wie heeft er een (klein)kind dat meedoet? Nou, ik dus ook. Dat is een klein wonder te noemen.

Toen mijn zoon pas zeven jaar oud was, in groep drie, weigerde hij nog mee te doen met de juf. Hij vond alles ‘stom’ en het had wat hem betrof lang genoeg geduurd. Op school moest hij bloemen knippen – ‘dat heb ik al eens gedaan, mama’ – en hij wilde nu eindelijk een laserzwaard maken!

Dezelfde onwrikbare houding

Het moment staat in mijn geheugen gegrift. Ik keek hem met grote ogen aan en ik zei: ‘Wat ben je jong...’

Wat ik namelijk zag, was mijzelf. Als tiener op het gymnasium vond ik ook alles stom. Mijn ouders weten het aan de puberteit en ik geloofde dat het zoiets inderdaad moest zijn geweest.

Maar nu stond hier mijn jochie... Met dezelfde onwrikbare houding... Nog altijd verbluft zei ik tegen Silvester: ‘Hier moet je niet tegen strijden, want dat verliezen we.’ Ik voelde me verantwoordelijk om mijn zoon hierin bij te staan.

Mijn doel was om hem te behouden voor het schoolsysteem. Het kwam erop neer dat hij overdags naar school ging, maar dat ik na schooltijd de uitjes en tripjes verzorgde waarin hij wél geïnteresseerd was.

Zo komt het, dat ik nu knuffels kan maken, zelfs Sesamstraatwaardige handpoppen. Ik heb ervaren hoe je een vogel ontleedt, een ekster uit de tuin. Ik ken mijn Noorse mythologie en ik heb geleerd om 3D-modellen te maken. En ja, ook een laserzwaard is er gekomen.

Gaandeweg raakte mijn zoon verzadigd en begon hij zowaar op een schoolkind te lijken. Hij sloot vriendschappen, hij maakte planningen en leerde zelfs voor toetsen. Nu bereidt hij zich voor op zijn examens. Het is een klein wonder.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden