Foto: Richard Havenaar
Column Nanda Roep

Regen

  Column

Soms zit het ‘m in kleine dingen...

Nu de herfst was aangebroken en flinke plensbuien gaf, wilde ik er als ouder wordende dame graag doorheen. In een plensbui voel ik me meteen weer kind. Tot je haren in strengen aan je wangen plakken, zo’n bui mag het zijn. Als jonge tiener moest ik elf kilometer naar school fietsen, van Geldermalsen naar Culemborg. In de herfst kwam ik regelmatig doorweekt aan. Misschien is daarbij ontstaan dat ik geen hekel heb aan compleet verregend raken. Ik wéét dat ik niet van suiker ben.

Alleen was het dit jaar anders... Dit jaar zou ik een coronatest moeten aanvragen als ik verkouden werd, en tot de uitslag binnen moeten blijven... Voor mijn projecten was het belangrijk dat ik gezond bleef, nog geen snifje zou ik moeten oplopen. Dus ja, daar hield ik goed rekening mee.

Maar nu kwam het einde van de opdrachten in zicht. De belangrijke dagen waarop ik aanwezig moest zijn, waren geweest. Nu mocht het van mezelf, ik wilde het ook graag: op de fiets trok ik naar buiten. Hoewel ik mijn regenjas droeg, drongen de vlagen er uiteindelijk doorheen.

Sommige mensen keken me medelevend na. ‘Och die arme, in zo’n stevige regen...,’ zoiets stelde ik me voor dat ze dachten. In plaats daarvan gromde ik af en toe in mezelf: ‘Wat is dit toch lekker.’ Een ‘singing in the rain’-gevoel. Ik groette fietsende tegenliggers alsof we motorrijders waren.

Eén ding realiseer ik me nu wel. Doorweekt raken is iets voor thuiswerkers. Het is belangrijk dat je jezelf bij aankomst direct kunt warmen en drogen, anders ga je nog rillend door de dag. Nu zoveel mensen nieuw-thuiswerkenden zijn, is het een tip die ik dan kan geven, bedacht ik me. Als doorgewinterde ervaringsdeskundige. Stap de regen in nu het kan, net als vroeger. Tot je haren aan je wangen plakken. En daarna lekker opwarmen.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden