Foto: Richard Havenaar
column Nanda Roep

Stad

  Column

Op de eerste dag van de Kinderboekenweek wordt het geschiedenisboek ‘Lang geleden in Apeldoorn’ gepresenteerd. Tijdens de research leerde ik dat onze stad grotendeels bestaat uit import-Apeldoorners, zoals ook ik.

Na de Tweede Wereldoorlog verdubbelde zelfs het aantal inwoners van Apeldoorn. Met name in de jaren zeventig werd met succes nieuwe bewoners geworven. De meesten van hen waren ambtenaren, zij verhuisden vanuit Den-Haag mee met overheidsdiensten. Als je denkt aan de vele ambtenaren en de aanwezigheid van het koningshuis, zou je zou kunnen zeggen dat Apeldoorn en Den-Haag vergelijkbare steden zijn.

Nu moest ik de eerste exemplaren van het boek rondbrengen naar winkeliers en reserveringen. Ik dacht: dat doe ik wel even. Het pakte anders uit, wel drie dagen had ik ervoor nodig! Voor mijn gevoel heb ik nu alle hoeken en buurten van Apeldoorn bezocht.

We hebben de beroemde bloemkoolwijk De Maten, waar ik – inderdaad – kort verdwaalde op zoek naar het juiste huisnummer. Maar we hebben ook een kasteelstraat, waar werkelijk een muur met kantelen staat, en eromheen een water (slotgracht). Wat ik ook prachtig vond, waren de wijken waar is ingezet op wonen in het groen. De kinderen hebben er een kabelbaan en meerdere ruime buitenspeelmogelijkheden.

Zo reed ik van de ene uithoek naar de andere. De mensen die lekker achteraf huizen, en daartegenover de mensen die in eigen buurtjes wonen met een centraal plein. Wát een hoeveelheid aan mogelijkheden. Bij sommige wijken dacht ik: ‘Hier kan Den-Haag echt niet tegenop, hoor.’

Sinds honderd jaar wordt de discussie gevoerd: zijn we nu een dorp of een stad? Het is niet mijn intentie om de discussie opnieuw aan te zwengelen, maareh.., wij zijn toch echt een stad!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden