Karin Scheffer schrijft over haar zoon in het boek 'Leven in angst, verhaal van een thuiszitter'. "Ik hoop vooral dat het boek de jeugdzorg zal bereiken." (foto Gert Perdon)
Karin Scheffer schrijft over haar zoon in het boek 'Leven in angst, verhaal van een thuiszitter'. "Ik hoop vooral dat het boek de jeugdzorg zal bereiken." (foto Gert Perdon) (Foto: )

Falen jeugdzorg aangekaart in boek: eigen plan van aanpak werkt het best

APELDOORN – De zoon van Karin Scheffer uit Apeldoorn leefde op zijn kamer, wilde niet naar school en had geen vrienden. De diagnose autisme werd gesteld, maar de zoektocht langs hulpverleners leidde nergens toe. Een zelf samengesteld programma sloeg uiteindelijk wel aan. Scheffer schrijft erover in het boek 'Leven in angst, verhaal van een thuiszitter'. "Ik hoop vooral dat het boek de jeugdzorg zal bereiken."

Door Bert Nijenhuis

De angsten waren er al vanaf de geboorte en uitten zich in voortdurend huilen. "Hij kwam nooit tot rust. Als we op vakantie gingen, raakte hij totaal in paniek en was ontroostbaar. Als ouder word je wanhopig en grijp je alles aan wat wordt geadviseerd. Inbakeren bijvoorbeeld en hen bieden van duidelijke structuur. Helaas hielp het allemaal niets."

Autisme

Dat er op 4-jarige leeftijd autisme werd vastgesteld, kwam niet als een verrassing. "Want daarmee was zijn broer hem al voorgegaan. De eerste halte was vervolgens de GGZ. We moesten hem de auto en vervolgens het gebouw in sleuren." Autisme met een duidelijke angststoornis; een heldere diagnose, waarvoor echter geen eenduidige behandeling bleek te vinden. "We zijn zeker bij tien psychiaters geweest, die elkaar vaak tegenspraken. De ene psychiater stelde medicijnen voor, de volgende pleitte voor homeopathische middelen en de derde raadde medicatie af."

Soms goede raad

Hoewel Scheffer benadrukt dat er soms ook goede raad werd gegeven, schoten de hulpverleners naar haar mening tekort in het luisteren naar de ouders. "Met een houding van 'wij weten het allemaal' bereik je niets. Een hulpverlener moet naast de ouders gaan staan." Meer te spreken is Scheffer over de hulp op de basisschool. "Desondanks moesten we het reguliere onderwijs verruilen voor het speciaal onderwijs. In het voortgezet speciaal onderwijs ging het helemaal mis. Onze zoon werd in een autismeklasje geplaatst, waarin ook agressieve kinderen zaten. Een angstig kind in een lokaal waar de stoelen in het rond vliegen, dat werkt natuurlijk niet."

Wat wel goed werkt, is het programma dat Scheffer zelf samenstelde op basis van ervaringen en suggesties. "Sociale angst is bijvoorbeeld een groot probleem. Daarover hebben we gesproken met iemand die autisme heeft. Hij vertelde verschillende scenario's uit te schrijven als hij ergens naar toe moet. Wat kan me allemaal gebeuren? Een prima middel. Verder hebben we onder meer ontdekt dat muziek een perfect middel is tegen het onophoudelijke denken."

Juiste medicijn

Met de hulp van dit programma en sertraline als het juiste medicijn is de kwaliteit van leven voor de inmiddels 17-jarige zoon van Karin Scheffer aanzienlijk toegenomen. "Hij heeft het naar zijn zin op de ICT dagbesteding. Daar heeft hij een jongen leren kennen met wie hij een klik heeft. Online doet hij goede contacten op en hij is aan het sporten geslagen." Jaren geleden was Scheffer al begonnen met het van zich afschrijven van haar ervaringen. In de loop van het schrijfproces ontstond het idee voor een boek. "Ik heb niet de illusie dat ik iedereen kan helpen, maar het boek heeft al geleid tot enorme herkenning bij andere ouders. Hopelijk komen zij tot een eigen programma dat werkt voor hun kind."

'Leven in angst, verhaal van een thuiszitter' is verkrijgbaar via Bol.com, BoekenGilde.nl en in Apeldoorn bij Nawijn & Polak. "De verkoop loopt aardig", vertelt de schrijfster. "Maar het gaat me niet om oplages. Ik wil dat het boek terecht komt bij mensen die er iets aan hebben."

Meer berichten