Met de krachtproef waaraan hij zich blootstelt vraagt Ververs eveneens aandacht voor de strijd tegen ALS, de spier- en zenuwziekte waaraan zijn moeder in 2006 overleed.
Met de krachtproef waaraan hij zich blootstelt vraagt Ververs eveneens aandacht voor de strijd tegen ALS, de spier- en zenuwziekte waaraan zijn moeder in 2006 overleed. (Foto: )

Op de mountainbike door Marokko voor goede doel

Apeldoorn - Op de mountainbike door Marokko. In zes etappes. In totaal 666 kilometer afzien én genieten. Door onherbergzame gebieden. Over messcherpe stenen in het Atlasgebergte. Ploegend door het mulle zand van de Sahara. Bij temperaturen van ruim boven de 30 graden. Met start in Ouarzazate en finish in Merzouga. Apeldoorner Henri Ververs (58) daagt zichzelf binnenkort voor het tweede jaar in successie uit.

Door Rob Kruitbosch

Apeldoorn - Met de krachtproef waaraan hij zich blootstelt vraagt Ververs eveneens aandacht voor de strijd tegen ALS, de spier- en zenuwziekte waaraan zijn moeder in 2006 overleed. Behalve als sportieve uitdaging ziet hij het volbrengen van de tocht als een moment van reflectie. Evenals vorig jaar koppelt hij zijn deelname aan de Roc de Maroc opnieuw aan het goede doel: 'Stop ALS'. Donaties kunnen worden gedaan via https://www.alsacties.nl/actie/henri-ververs-4. Wie zijn tocht door Marokko wil volgen, kan de verrichtingen van Henri Ververs tussen 13 en 20 oktober volgen op de blog http://henriopcamino2018.blogspot.com/, op de Facebookpagina 'Henri op Camino' en Instagram (henriopcamino) en via www.sport055.nl.


Optimaal geëquipeerd en geprepareerd stapt de avontuurlijke Apeldoornse mountainbiker zaterdag in Brussel op het vliegtuig naar Noord-Afrika. Zijn fiets heeft hij donderdag al naar België gebracht. "Gewoon een standaard fiets. Met diezelfde fiets heb ik ook vorig jaar de Roc du Maroc gereden. Ik ben er ook al twee keer mee op Camino naar Santiago de Compostella geweest. Er zitten wel nieuwe wielen en remblokken op. Door het ruige terrein fiets ik met sterkere banden dan normaal. Er gaat ook een hele vracht aan reserve-onderdelen mee", gaat Ververs niet over één nacht ijs op weg naar Marokko.


"Je moet de Roc du Maroc zien als een prestatietocht zonder wedstrijdelement. Ik kan 'm op mijn eigen niveau rijden. Het enige wat je er aan overhoudt: eeuwige roem. Vorig jaar waren er 165 deelnemers, dit jaar 150. Het uitvalpercentage was relatief laag. Bij mezelf ging het vorig jaar na zeventien kilometer al bijna mis. Bij een val kwam ik met knie op een steen terecht. De wond is later gehecht bij het zwembad. Ontsmetten en klaar. De volgende dag stond ik met een bult sporttape aan de start. Ik heb er geen last meer van gehad", verbeet de gehavende fietser de pijn om zijn weg te vervolgen.


Alle onvergetelijke indrukken die hij onderweg opdeed maakten het alle ontberingen meer dan waard. "Het is zó ontzettend mooi. Zó ruig. Fantastisch. We kwamen door dorpjes heen. Langs lemen hutten. Maar wél allemaal met een schotelantenne. Of je komt in the middle of nowhere nomaden tegen. Met ezels en hun hele hebben en houwen. Één van de etappes liep dwars door een canyon. Moesten we zelfs stukken door het water."

Ververs doorstond de strijd tegen de elementen met verve. "De temperatuur was soms wel 35 graden. Desondanks viel er prima te fietsen. Je moet onderweg wel ontzettend veel drinken. Om uitdroging tegen te gaan dronk ik wel zeven liter water. Ook nam ik ORS en sportdrank mee. De langste etappe is 151 kilometer. Je zit dan echt de hele dag op de fiets. 's Ochtends om half acht ga je van start. Moest je eerst in het donker je spullen bij elkaar zoeken. Op de aankomstplaatsen was een bivak. Met 150 tentjes bij elkaar midden in de woestijn. Met provisorische douches, maar met prima catering. De crème brûlee werd met gasbrandertjes op temperatuur gebracht. Na de briefing lag iedereen om half 10 in zijn tent. Je bent bekaf na alle inspanningen, valt meteen in slaap."

De 58-jarige Apeldoorner raakte op geen enkele manier de weg kwijt. "Omdat je op je GPS rijdt, kun je eigenlijk nauwelijks verdwalen. Al is het soms wel moeilijk om op de juiste koers te blijven rijden. Op één van de dagen had ik mijn GPS in mijn tas laten zitten. De bagage was al ingeladen in de vrachtwagen die de spullen naar het eind van die etappe bracht. Die dag ben ik daarom maar achter iemand anders aan gereden."

De omschakeling van de Veluwse bossen naar de Sahara verliep nagenoeg probleemloos. "Zo'n woestijn is toch anders dan je denkt. Je fietst op eindeloze vlaktes. Het is ontzettend weids. Je kan soms wel 40 kilometer voor je uitkijken. Hoe donkerder het zand. Hoe beter je er kunt fietsen. Dat leer je gauw genoeg. Met het losse zand viel het op zich nog wel mee. Alleen op het laatste stuk was het erg mul. Je moet dan de banden leeg laten lopen om vooruit te komen, maar er valt bijna niet te fietsen. Dat was wel heel erg lastig."

Aan de once in a lifetime-belevenis van 2017 voegt Ververs een tweede hoofdstuk toe. "Nadat ik 'm vorig jaar gedaan had, zei ik: dit doe ik nooit meer. Maar ik heb er zo van genoten dat ik het nog een keer wil meemaken. Ik heb voor mezelf de indruk dat ik nog niet klaar ben. Ik heb het idee dat ik nog niet alles gezien heb. Ik heb het geld, de gezondheid en de tijd. Dus waarom niet. Het is té mooi om het niet nog een keer te doen. Ik kijk er echt naar uit."

Meer berichten

Shopbox